چاشو(چا دشو) ـدر قدیم خانمهای انگشت شماری بودند که چاد شو می بافتند.چادشو پارجه ای است ابریشمی راه راه با زمینه ای به رنگ قرمز به ابعاد ۳ در ۳ متر یا بالا تر .و به وسیله دستگاه چوبی که داشتند با استفاده از نخهای ابریشمی رنگ شده ی گیاهی  این پارچه را می بافتند.از جمله کسانی که در این کار تبحر خاصی داشت مرحومه  مرمرمحمدی نژادهمسر مرحوم حاجعلی دولتخواه ، مرحومه خورشید بیدل (مادر بزرگم)،مرحومه صدف رشیدی و... بود.این دستگاه بافنده چوبی چادشو شامل :شانه ،مکو،چل ،ماسوره بود.

حصیر بافی -خانمهای این منطقه با استفاده ازساقه های برنج  به وسیله دستگاه چوبی که داشتند ساقه ها را با مشقت فراوان  به کمک (ورطه) به ردیف  می چیدند و سرانجام حصیر بافته می شد.که به جای موکت که آن موقع کم گیر می آمد اتاق خانه ها و ایوان  را فرش می کردند.
 

سبه(سبو) ـکه این وسیله نیز جزء کار دستی بوده که با استفاده ازشاخه های نرم درختان این  وسیله را درست می کردند که به شکل کروی  می باشد . و اما کاربرد آن : برای صید ماهی های بزرگ از آن استفاده می شده که طنابی را به آن وصل می کردند.بعد یکی دو عد نان بربری را در آن قرار داده و در داخل آب رود خانه و جایی که گود بوده قرار می دادند.و سر دیگر طناب را به جایی می بستند به طوریکه از دید افراد دیگر  مخفی باشد.بعد از یک روز به آن سر می زدند  سبو را از آب بیرون آورده ماهی های صید شده را که داخل آن گرفتار شده اند بیرون می کشند.لازم به ذکر است که دهنه سبو طوری ساخته شده که ماهی ها  به هوای نان داخل سبو رفته و دیگر نمی توانند بیرون بیایند.