قطعاً تاکنون کسانی را دیده اید که در نهایت افسردگی و ناامیدی از زمین و زمان می نالند و از بخت بد خود شکایت می کنند و شاید دیده باشید افرادی را که همواره در حسرت مقام و موقعیت دیگران به سر می برند و آنچه را خود صاحبش هستند ناچیز و کم اهمیت می دانند و جالب اینجاست که عده ای هم خواهان و آرزومند وضعیت همین افراد هستند!
کودکان در رویای نیروی جوانی، جوانان در آرزوهای خوش کودکی و سالمندان در حسرت جوانی از دست رفته و در این میان، هیچ کس به حال و روز خود توجهی ندارد و این عمر عزیز و گرانبهاست که با فکر و خیال های دورودراز و آرزوهای دست نیافتنی سپری می شود.
وقتی می گویند قدر این دوران را بدانید، حال دوران کودکی باشد یا نوجوانی، محیط گرم خانواده باشد یا محیط دانشجویی یا هر موقعیت دیگر... قدر دانستن، چیزی نیست جز به جای آوردن شکر خداوند متعال، توجه به نعمت های الهی و استفاده صحیح از آنچه در اختیار ماست.
اما متاسفانه بعضی ها وقتی به نعمتی رسیدند، به جای شکر الهی به ناشکری و کفران نعمت می پردازند و در گر فتاری ها و سختی ها، بی صبری و بی تابی می کنند و این یعنی سرگردانی و گمراهی در دنیا و آخرت.
چه بسیار نعمت هایی را که با ناشکری از دست می دهیم و چه بسیاری مشکلاتی را که با بی صبری، بیشتر دامن می زنیم.
حال آن که درک موقعیت ها و قانع بودن به آنچه وجود دارد نه تنها آرامش خیال و آسودگی حال را به همراه دارد، بلکه باعث می شود فرد بتواند در کمال خونسردی برای آینده خویش برنامه ریزی کند و البته این گونه است که می توان از زندگی لذت برد .ختم کلام این که، وقتی قرار است هر کدام از ما فقط یک بار به دنیا بیاییم و یک بار فرصت زندگی داشته باشیم، پس چه بهتر که قدر لحظات زندگی خود را بدانیم و کوله بار خویش را در این کاروان در حال گذر، از امیدواری و عشق به خالق بی همتا پرکنیم.

سکینه عاشوری پاشاکی
www.niazpardaz.ir